• Nostalgie

Opa’s teletijdmachine: de dag dat de vaart leegliep

Nostalgie |

Mijn grootvader, Stefan Vandaele, bracht zijn jeugd door in Kortrijk. De passie voor schrijven en verhalen vertellen zit duidelijk in de familie. Nu en dan stuurt hij me zijn “seniorentips” 😊 Deze anekdotes deel ik graag met jullie.

Dag Margot, even terug in de Teletijdmachine.

De dag dat de vaart leegliep. Het gebeurde wel niet in Kortrijk, maar Kortrijk droeg er wel de gevolgen van.

Het jaagpad langs het kanaal Bossuyt-Kortrijk, in de volksmond “de vaart” genoemd, werd vroeger meer dan nu, door fietsers gebruikt. We spreken van de jaren '50, toen er ook nog veel scheepvaart was op de vaart. En die fietsers, meer dan de schippers, keken vaak bezorgd naar de plaatsen waar de oever van de vaart nauwelijks nog de breedte had van het jaagpad en de grond ernaast duidelijk afkalfde. Maar geen enkele “official” die het kon of wilde zien, een dijkbreuk leek voor hen ondenkbaar… tot in 1959, toen een van die verzwakte oevers het begaf en de vaart tussen 2 sluizen gewoon leegliep. De lager gelegen landerijen kregen al dat water over zich, van schade aan mens en dier was er godzijdank niet veel sprake.

En zo zag men een lege bedding, met enkele schepen die er -al dan niet half gekanteld- troosteloos bij lagen. Onnoemelijk veel dode vissen waren er ook en overal waar een brug was zag men de rommel die men in de loop der jaren over de brugleuning gekieperd had, denkend dat dat nooit meer boven water zou komen. Er bestaan foto's van het grote gat in de oever en er waren veel “vaderlanderkes” (zandzakjes) nodig om een nieuwe dijk te bouwen.

Samen met het vorderen van de werken begon men dan te pompen, want zowel de Schelde als de Leie liggen lager dan de vaart en vooral vanuit de Schelde werd dan wekenlang gepompt om alle delen van de vaart weer vol water te zetten, want zolang de hoogst gelegen sluis niet voldoende water had, was er geen versassen van schepen mogelijk.

Groetjes,
Opa