• Nostalgie

Opa’s teletijdmachine: grensarbeiders uit het Kortrijkse

Nostalgie |

Mijn grootvader, Stefan Vandaele, bracht zijn jeugd door in Kortrijk. De passie voor schrijven en verhalen vertellen zit duidelijk in de familie. Nu en dan stuurt hij me zijn “seniorentips” 😊 Deze anekdotes deel ik graag met jullie.

Dag Margot, even terug in de Teletijdmachine.

Begonnen tijdens de industriële revolutie zijn de jaren 50 een hoogtepunt voor de grensarbeiders uit het Kortrijkse, die met duizenden naar Noord-Frankrijk trekken om er te werken in de wolspinnerijen. Ga maar na, in eigen land zijn lonen van rond de 12Bfr per uur normaal, doe je de moeite om de afstand naar “le Nord” te overbruggen, dan krijg je daar 18Bfr per uur uitbetaald, want het werk is er overvloedig, de beschikbare handen schaars. Ook de kinderbijslag, berekend op het loon, is in Frankrijk hoger, dus trekken veel vaders van kroostrijke gezinnen over de grens. Bovendien, wol spinnen is niet moeilijk, het wordt ter plaatse aangeleerd.

Het overgrote deel der “frontaliers” werd met bussen naar Frankrijk gebracht en daarbij wordt het grote nadeel vastgesteld: je zat gemiddeld twee uur op die bussen, die eerst een rondrit in Zuid-West-Vlaanderen deed, vooraleer de grens over te steken. Een grensarbeider was dus twaalf uur weg van huis, want ook na zijn werkdag deed de bus zijn rondrit van twee uur.

Dat de grensarbeid een grote rol gespeeld heeft in het Kortrijkse, wordt aangetoond door het eraan gewijde monument “De Sjouwer” langs de E17 naar Frankrijk.

Groetjes,
Opa